ارتباط با خدا منحصر به انسانها نیست بلکه همه‌ی موجودات است و مخلوقات عالم،خالق خود را می‌شناسند و در ارتباط با رب خود هستند که این ارتباط را نماز (صلاه)می‌نامیم نظر به اهمیت این ارتباط نماز و جایگاه آن در دین اشاره می‌شود پس نقش خانواده در هدایت فرزندان به سوی نماز را برسی می‌کنیم.

کانون خانواده اولین و بهترین مدرسه‌هایی است که نسلهای جوامع بشری از آنجا رشد می‌یابند. بنابراین اگر والدین یا مربیان خانواده افراد مدیر و با مسئولیتی باشند قطعاً‌ کانون خانواده محیط سالمی برای تعالی و رشد افراد آن خانواده خواهد بود و بالعکس اگر مربی خانواده انسان غیر مسئول و بی‌قید و شرطی باشد قطعاً افرادی که از آن خانه وارد اجتماع می‌شوند انسانهای مفیدی برای اجتماع نخواهند بود و به همین خاطر دین مسئولیت سنگین و خطیری را بر عهده خانواده گذاشته و ادب و تربیت فرزند را بعنوان بهترین عمل صالح و ارثی ماندگار یاد کرده است

نماز پرواز روح، جویبار تطهیرکننده قلب، روشنایی چشم عارفان، تکیه گاه مطمئن سالکان و رهپویان و پشتوانه آرامش و تسکین روان انسان است. فرصت نمازگزاردن بهشتی است که انسان برای اعتلا و انبساط درون خویش می‌آفریند. آسمانی است که پذیرای بال‌های پرواز می‌باشد و کشتی نجاتی است که از موج خیز حادثه‌ها به ساحل فلاح و سلامت می‌رساند. گسترش فرهنگ نماز، تضمین مصونیت تعالی و بندگی و همدلی و یکانگی جامعه است. اگر در محیط خانواده، فرهنگ نماز گسترش و ژرفا یابد، اگر ترنم نماز فضای خانواده را معطر و متبرک سازد، اگر کودکان و فرزندان، پدر و مادر را مقید و معتقد به نماز بیابند، بی‌هیچ تردید آنان نیز الگوی خویش را از خانواده خواهند گرفت و انس و الفت با نماز خواهند یافت که ره آورد آن پرهیز از منکر و فحشا و گریز از آلودگی و همسایگی با پاکی و تهذیب و صفا و صداقت خواهد بود.