✍️ پروین حسینی _ تایماز نيوز | در دهه‌های اخیر، سبک زندگی مدرن، فشارهای اقتصادی، رقابت‌های شغلی و فردگرایی افراطی، نگاه جامعه به خانواده و فرزندآوری را به‌طور جدی دگرگون کرده است.

فرزند داشتن از یک ارزش بدیهی و طبیعی، به «یک انتخاب دشوار و پرریسک» تبدیل شده که زوج‌های جوان مدام آن را به تعویق می‌اندازند یا کلاً کنار می‌گذارند.

نتیجه این روند، خانواده‌های کوچک، تأخیر در ازدواج، افزایش سن والدگری و در نهایت، جامعه‌ای رو به سالمندی است که سرمایه انسانی و شور جوانی آن رو به کاهش می‌رود.

این در حالی است که پژوهش‌های متعدد نشان می‌دهد حضور فرزند در خانواده، در صورت تصمیم آگاهانه و رابطه سالم همسران، می‌تواند عامل تقویت پیوند عاطفی زن و مرد، افزایش امید به آینده و استحکام بنیان خانواده باشد.

فرزندان به زندگی والدین معنا می‌دهند، آنان را از دایره خودمحوری خارج می‌کنند و زمینه رشد عاطفی، اخلاقی و اجتماعی والدین را فراهم می‌سازند.

بسیاری از زوج‌ها پس از تجربه والد شدن، از «تحول در نگاه به زندگی» و «افزایش تاب‌آوری در برابر مشکلات» سخن می‌گویند.

با این حال، نمی‌توان از کنار دغدغه‌های جدی خانواده‌ها در موضوع فرزندآوری بی‌تفاوت گذشت.

نگرانی از هزینه‌های زندگی و آموزش، ناامنی شغلی، نبود مسکن مناسب، کمبود حمایت‌های اجتماعی و بیم از تربیت درست فرزندان، بخشی از واقعیت ذهنی زوج‌های جوان امروز است.

وقتی سیاست‌های حمایتی از خانواده، ناکافی، مقطعی یا تبلیغاتی باشد، توصیه به فرزندآوری، در گوش بسیاری از شهروندان شبیه شعاری می‌شود که با واقعیت زندگی‌شان همخوان نیست.

از سوی دیگر، نباید فراموش کرد که فرزندآوری صرفاً یک «مسئله شخصی» نیست، بلکه امری عمیقاً اجتماعی و راهبردی برای آینده هر کشور است.

جامعه‌ای که از فرزند، تنها هزینه می‌بیند و نه سرمایه، در مسیر پیری جمعیت، کاهش توان تولید، افت پویایی فرهنگی و حتی کاهش اقتدار ملی حرکت می‌کند.

اگر امروز خانواده‌ها را در تصمیم برای داشتن فرزند تنها بگذاریم، فردا با نسلی کم‌تعداد و خسته روبه‌رو خواهیم شد که توان به دوش کشیدن بار توسعه و پیشرفت را ندارد.

پس لازم است هم خانواده‌ها و هم سیاست‌گذاران، نگاهی دوباره به مسئله فرزند و فرزندآوری داشته باشند.

از یک‌سو، خانواده‌ها باید فرزند را نه رقیب آسایش، بلکه شریک خوشبختی و تکامل عاطفی خود بدانند و برای فرزندآوری «آگاهانه و مسئولانه» برنامه‌ریزی کنند.

از سوی دیگر، حاکمیت و نهادهای عمومی نیز باید با سیاست‌های پایدار اقتصادی، حمایت‌های واقعی از اشتغال و مسکن جوانان، دسترسی آسان به خدمات سلامت و آموزش باکیفیت، بار روانی و مالی والدین را سبک کنند.

در نهایت، بازسازی فرهنگ عمومی درباره خانواده و فرزند، بدون گفت‌وگوی صادقانه با مردم، ممکن نیست.

رسانه‌ها، نظام آموزشی، روحانیان، نخبگان دانشگاهی و کنشگران اجتماعی باید به دور از شعارزدگی، هم زیبایی‌های والد شدن و برکات فرزندآوری را روایت کنند و هم از چالش‌ها، صادقانه بگویند و برای حل آن، پیشنهاد عملی ارائه دهند.

آینده جامعه، در آغوش همین خانواده‌ها و در نگاه همین کودکان شکل می‌گیرد؛ اگر امروز برای امید و آرامش آنان چاره‌ای نیندیشیم، فردا برای جبران، خیلی دیر خواهد بود.

پاسداشت آن به معنای بازگشت به گذشته نیست، بلکه گامی برای ساخت آینده‌ای متعادل، معنوی و مستقل در دنیایی پرآشوب است.ایران تنها با پیشرفت علمی یا اقتصادی به تعالی نمی‌رسد؛ بلکه با تقویت روح ایمان، اخلاق، عدالت و اصالت فرهنگی است که می‌تواند تمدن نوین اسلامی را تحقق بخشد.