روزنامه‌های غربی در آن زمان نوشتند که شاه ایران راه‌آهنی ساخته که از«هیچ کجا به هیچ کجا می‌رود» . از بندری بی‌نام‌ونشان در خلیج‌فارس به بندری بلااستفاده در حاشیه شرقی دریای مازندران .

«جان فوران» استاد دانشگاه کالیفرنیا در خصوص احداث راه‌آهن سراسری توسط رضاخان می‌نویسد:«احداث این خط‌ آهن ۸۵۰ مایلی سراسری درواقع به هدر دادن منابع بود؛ طرحی پرهزینه که پیامدهای ناگوار چندی داشت. تورم‌زا بود، هدف‌های اقتصادی خاصی نداشت و از هیچ‌یک از شهرهای عمده کشور [جز تهران ] عبور نمی‌کرد، … هزینه آن نیز از طریق مالیات قند و چای تأمین می‌شد! …عمده‌ترین عملکرد آن، ایجاد امنیت داخلی [برای متفقین]، در جنوب بود، چون امکان بسیج و اعزام نیرو را آسان‌تر می‌کرد … املاک رضاشاه در مازندران نیز با احداث راه‌آهن ارزش بیشتری پیدا کرد».