تایماز نیوز/ با نگاهی به شاهنامه که از محورهای استنادی این یادداشت است از پندار عمومی و رفتار ایرانیان درباره حجاب و عفاف، آگاه می‌شویم زیرا فردوسی بارها از حضور زنان نژاده در صحنه‌های مختلف که هم از زیبایی و دلیری و هم از حجاب و عفاف برخوردار بوده‌اند سخن گفته و برای مثال، ذهنیت شه‌بانوی ایرانی، «شیرین» را درباره حجاب، از زبان خود او با تعابیری مانند «… مرا از هنر موی بُد در نهان / که آن را ندیدی کس اندر جهان …» یا «نه کس موی من پیش ازین دیده بود / نه از مهتران نیز بشنیده بود» نقل کرده است.
سیری در اعماق یادگار بزرگ ابوالقاسم فردوسی مانند بخش هفتم این کتاب که رفتار «گرد آفرید» در جنگ با «سهراب» را دربردارد باز نشان می‌دهد زنان حتی در فضای متفاوت جنگ‌آوری، با حجاب ظاهر می‌شده‌اند و بیتی همچون «نهان کرد گیسو به زیر زره / بزد بر سر ترگ رومی گره » می‌تواند از جمله شهود این برداشت باشد. به این ترتیب، نمایان می‌شود پوشش تمام بدن در فرهنگ ایرانی، الزامی بوده ‌است به بیان دیگر، ایرانیان به یمن آیین متعالی و باورهای انسانی خود در برهنگی به سر نمی‌برده‌اند.
پس از ورود اسلام به ایران، بسیاری از آداب فرهنگی ایرانیان، مورد تایید این مکتب مبارک قرار گرفتند که از آن جمله، می‌توان موضوع بسیار مهم حجاب و عفاف را برشمرد. قرآن مجید در آیه 31 سوره نور، با این بیان که «و به زنان با ایمان بگو دیدگان خود را (از هر نامحرمی) فرو بندند و پاکدامنی ورزند و زیورهای خود را آشکار نگردانند مگر آنچه که طبعاً از آن پیداست و باید روسری خود را بر سینه خویش (فرو) اندازند…» رعایت حجاب را فرمان داده است. این مقوله اثرگذار در تربیت انسان، تا آن اندازه اساسی است که پروردگار متعال، موضوع را در بخش‌های دیگری از کتاب هدایت نیز مانند آیه 59 سوره احزاب با این بیان که «ای پیامبر به زنان و دخترانت و به زنان مؤمنان بگو پوشش‌های خود را بر خود فروتر گیرند این برای آن که شناخته شوند و مورد آزار قرار نگیرند (به احتیاط) نزدیک‌تر است…» مورد تأکید قرار داده است.
بااین اوصاف، باید اذعان کرد حجاب، میراث تاریخی، سرمایه مهم فرهنگی و تکلیف الهی برای هر ایرانی مسلمان است و روز حجاب و عفاف فرصتی برای تفکر و تأمل چندباره در این خصوص است.

برگرفته از کتاب«از فروردین تا فروردین»، اثر محمدرضا نوذریان